معرفی به دوستان
نسخه قابل چاپ
نظرات

در کمال ناجوانمردی !

بی شک نام آوران پهلوانی در دل تاریخ گم سده 

 و دنیا پر شده است از ناجوانمردی

اما در این شهر(کرمان) هنوز ۳ پهلوان وجود دارند وزندگی میکنند

که هرکدام منشا خدمات و جوانمردیهای بیشماری میباشند وبترتیب

 خدمتتان عرض میکنم .

پهلوان عطا احمدی سلطان جوانمردی

پهلوان محمد رضا مومنایی با وسعت قلبی به اندازه یک دریا

پهلوان ناصر اسدی یتیم نوازی که به انذاز یک آسمان در فکر کار خیر است

این سه پهلوان زندگیشان را وقف امور خداپسندانه خیر کرده اند ومنشا

 خدمات ارزنده بیشماری شده اند

عطا احمدی که معلم عشایر بوده در جوانی و سالها همراه آنها زندگی میکرده و در رقص عشایر شرکت میکرده و بیش از هزار بار نشستن وپا شدن از آداب آنها بودکه با آنها انجام میداد ه تا رفته رفته عضلات نیرومندش که قبلا در گود زورخانه پرورش یافته بود اینجا دگرگونی زیادی پیدا کرد میلهای مافوق سنگینش هنوز نیز کسی یارای رفتن با آنها را ندارد و نیمی از آنها را بریده است ِ و خواهرش بعنوان سکوی نشستن از آنها استفاده میکند ؛ قدرت بی انتهای او یکطرف و پاکی او یک طرف سرآمد همه بوده هرگز این پهلوان  به خطا نرفت و در عمرش به ناموس کسی نظر نداشت و  همواره پهلوان عطا احمدی یاور دردمندان و یار مستضعفان و یتیمان و بیوه زنان بوده وغمخوار آنان وشهره عالم است به پاکی وپاک دامنی و گذشت و فداکاری او تمام عمر خود را گذاشت که پایه های بزرگترین کار فرهنگی را انجام دهد و بهترین راه را زیاد کردن مراکز آموزشی بویژه مدارس میدانست.

او هرچه نیرو  داشت و هر اعتباری که از پاکی وجوانمردی  بدست آورده بود  زمینه و توشعه جذب سرمایه های مردم خیر کرد و سبب امور خیر فراوانی گردید او که اکثر اوقات سر گرسنه برخواب میگذارد میلیاردها میلیارد مردم در حساب بانکیش میریزند

وصدها برابر حساب دولتی نوسازی ومدارس

ونتیجه آن ساخت صدها مدرسه و اموری خیری همچون سرای سالمندان و باغ هایی برای اردو مدارس و............گردید

اودر منزلش تنها یک زیلو کهنه در یک اطاقش و وسیله ایی گرمازا برای گرم کردن در زمستان و یا وسیله ایی مثل کولر یا پنکه برای خنک کردن ندارد وتنها یک فرش (زیلویی کوچک و پاره) است ویک چرخی عتیقه که هنوز با او رکاب میزند و اکثر روزها ساعت ۵-۶ صبح جلوی آموزش وپرورش است برای رتق وفتق امور مربوطه و پیمانکارانی که ساخت یک واحد آموزشی را انتخاب کرده اند و تمام قراردادهایش بر روی جلد قرآن است که با پیمانکار منعقد میشود ودیگر چه کسی جرات دارد یک ریال به خطا برود 

او فرندان زیادی دارد که همه آنها تحصیلات عالیه دارند اما چون او سختی های فراواتی را متحمل میشود کسی تاب زندگی کردن با او را ندارد ......و همه وهمه او را رها کرده اند و او تنهای تنها زندگی میکند ....چند سال قبل او در خواب سکته کرد اما کسی نبود که یک لیوان آب دستش بدهد و او دیگر از وجود نازنینش تنها قدی بلند با موهایی سپید و مشتی پوست واستخوان مانده او افتخار کرمان است هرچند در رژیم گذشته بارها وبارها برای آنکه موی دماغ سرمایه داران بود و کارهای سیاسی میکرد در ساواک بازداشت شد

شهید باهنر و شهید رجایی به منزل او رفتند و حتی یک زیلو نبود که بر روی آن بنشینند زیرا آن زیلو را هم به فقیری مستمند داده بود و ناچار بر روی موزایکهای سرد نشستند واو را دعوت کردند برای احراز پست وزارت اما او نپذیرفت و هر چه که آنها اسرار میکردند او نمی پذیرفت

و آخرین باری نبود که او چنین پیشنهاداتی را رد میکرد وسالها بعد آقای هاشمی رفسنجانی مدال لیاقت به او داد اما بعد از دریافت مدال حاضر نشد یک لقمه نان بخورد و لب به سفره نزد وتنها آبی را طلب کرد برای نوشیدن که با پول خودش خریداری شدو.......چه بگویم از این ابر مرد که هرگز یاد فقرا را او را رها نمیکندوهر کدام از کارهایش درسیست برای نسل بشر

بارها سفر حج را به در منزلش بردند و او نپذیرفت وگفت این پول را خرج فقرا بکنید

یک دم نیست که او در ظاهر وباطن دم از علی وخاندان او نزند و از همان جوانی شرط کرد وعهد بست با خدای خودش که جا پای حضرت علی بگذارد و الحق که چنین بوده است .

دوستی میگفت برای کوهنوردی به پای کوه مسجد صاحب الزمان رفته بودم در سحر دیدم صدای ناله وگریه ایی بلند است که شیون میکند ومشغول دعا وراز ونیاز با خدای خویش(در محل انجیرو پایین طاق یا علی)وکنجکاو شدم راهم را تغییر دادم جلو رفتم دیدم عطای احمدیست و صبر کردم تا راز ونیازش تمام شود و در حالی که تمام صورتش غرق اشک بود مرا دید و من جلو رفتم گفتم عطا احمدی تو که چیزی برای خودت هرگز ندیدم بخواهی چه چیز است که اینقدر تو را بیقرار کرده است و صدایت را بعرش بلند کرده است؟

عطا احمدی در حالی که بغض در گلو داشت و دستانش میلرزید از آن بلندی که چراغهای شهر پیدا بود با صدای حزن انگیزی گفت : من چیزی برای خودم نمیخواهم .

ودستش را به طرف کرمان کرد وبا انگشت اشاره کرمان را نشان داد وگفت: من دلم برای این مردم میسوزد و دارم برای این مردم دعا میکنم.

بنازم مادر پاک این دیار را که والاتر از فرشته در آغوش خود پرورانده است ؛

 نواهای ملکوتی را تو بیاوبشنو که بیداد میکند وتو رامیبرد وازخود دور میکند واز ناکجا آباد میبرد تا به اوج آفرینش ؛

 مست وخمار وبیقرار دمی گوشه چشمی باز میکنی میبینی در محضرخدایی ؛

 نوک پنجه پایت یر روی بال فرشتگان است ؛

آری اینجا همه مستند ومدهوش ومهار این کاروان در دستان سیدی پاک باز وپاک نژاد ونجیب؛

 تاکی در داستانها دنبال شهزادهای پاک باز میگردی؛

توهم بیا از این باده بنوش از خود بیرون شو ؛

که مرد افکن بود شرابش و بودن وماندن در این سرای دل شیر میخواهد؛

 بیا اینجا آخر خط است ؛

بیاو جام ۷خط را دربرگیر تا بریزند برایت بی پایان شرابی آتشین ؛  

دراین ره توشه اش پاکیست ؛

آمدن و ماندن و پایدار بودن و دل باختن همه مرد میخواهد؛

ما که نتوانستیم بیا شاید تو بتوانی؛

مدال قهرمانی اسیا که  حاصل نتیجه یک عمرم میباشد به گروه ارفع وخانواده محترم توحیدی وبه نمایندگی  به مادر بزرگوار این خانواده اهدا میکنم و یک عمر ارزو داشتم که نام کرمان را درسراسر گیتی بلند اوازه گردانم و به لطف خدا موفق شدم ودیدم متاسفانه در شرایط کنونی نفس پروری است ویک قهرمان برای اینکه دراوج باشد حاضر است تمام اخلاق وانسانیت را زیر پا بگذرارد و روی به دوپینگ و هزار کار غیر انسانی وناجور دست زند دیگر صحبت از دنبال کردن پهلوانان دربین نیست وپوریای ولی و عطایی وتختی ها افسانه اند وهیچ پدری جرات ندارد بچه اش ر ا به استادیو م ببرد ومتاسفانه بسیاری از ورزشکاران چشم دید قهرمانان دیگر راندارند ودر کمال ناجوانمردی زیرآب قهرمانانی که بالاتر از خود هستند میزنند و.......... هرچند که با ۳۱سال تلاش در۱۹رشته ورزشی به مدالها وافتخارات بیشماری دست پیدا کرده ام ودر زمینه داوری ومربیگری به بالاترین مدارج بین المللی دست پیدا کرده و شاگردان بسیاری در سطح جهان وآسیا وایران تربیت کرده ام وپایه گذار وبنیان گذار بسیاری ازرشته های ورزشی دراستان وجنوب شرق کشور بوده ام وتاثیر گذار در ورزش کشور وورزش استان هم بوده ام وباعث شده ام دهها هزار نفر به ورزش روی آورند و... اما متاسفانه دیدم ورزش همش شده به نفس پروری و از خانواده ها تقاضا دارم به دنبال قهرمان پروری نروند وورزش را در حد معمول وبرای سلامتی دنبال کنند.

 اما دیدم گروه ارفع وخانواده محترم توحیدی بدون کمترین منیتی ودرکمال بی ادعایی کرمان را به جهان معرفی کرده اند وسبب عزت کشورمان شده اند ونام کرمان را درتاریخ برای همیشه ماندگار کرده اند وتوجه مردم جهان را باآوای ملکوتی به کرمان معطوف کرده اند ومیتوان با وضوح صدای عشق را از آوای خوش تارشان شنید واین دف زنان مست عشق خدا مینوازند وروح را تا آسمانها بالا میبرند وآنها مست وشیفته مولا وسرگرم عشق بازی با خدایند و وای اگر آنها نبودند کرمان چه خشک وبیروح میشد ومن به عنوان یک کرمانی ویک ایرانی به خود میبالم

ودرود خدا برشما ای عزیز دردانه های کویر

ومدال طلای ناچیزقهرمانی اسیا که درکره جنوبی بدست آورده ام تقدیم شما باد باهزاران خرمن گلهای زیبای بهشت سید محمود . مادرجان . فواد . عماد ارفع و وداد جان دوستتان داریم وافسوس ودریغ که بیش از این ندارم تا تقدیمتان کنم یادتان درقلبمان تا ابد پاینده خواهد ماند 

خون نمی خوابد حق پیروز است وخدا حاضر وناظر وبصیر

 وبینا بر رفتار ما وعاقبت همه ما مرگ است .

رضا عوض   پور روزنامه نگار شجاع آزاده كرماني عصر روز شنبه از سوي عمال قدرتمداراني كه انتقادهاي صادقانه وصريح او را بر نتافته بودند با ضربات سلاح سرد از نوع قمه مورد حمله قرار گرفت .وي پيش از اين بارها بخاطر مطالبي كه در روزنامه اش منتشر ميكرد مورد تهديد واقع شده بود و جمعي از ورزشكاران ، رئيس خانه مطبوعات وبرخي از مسئولين استان را از اين تهديدات مطلع ساخته بود . وي پس از ساعتها عمل جراحي در حالي كه احتمال مرگ وي به جهت افت شديد فشار خون وجود داشت با تلاش پزشكان نجات يافت همچنين تا روز گذشته احتمال قطع پاي وي نيز وجود داشت  كه خوشبختانه برطرف گرديده اميد است مسئولين رده بالاي استان و ورزش كشور افرادي كه در لباس تحصيل كرده  به هر اقدام ناجوانمردانه دست ميزنند برخورد قاطع صورت دهند

آخر به كدامين گناه با عوض پور اينگونه برخورد شد آيا گناه او چيزي به جز حق گويي ودفاع از حق ورزشكاران استان بود

        یکی ازپهلوان باستانی

     دقیانوس جیرفت کرمان که ۲

ببریاشیروحشی اسیر قدرت بی همتای   

 اویند.

 وتمامی وزنه بردارن وپاورلیفتینگ کاران

بعد از یک عمر ورزش که عشق را در آن جستجو میکردم

 دیدم ورزش شده پرورش نفس

ورسیدن به قله های قهرمانی با هر حیله وتدبیراما

هنر

 بسیار جایگاهی بیش از ورزش دارد

وپشیمان چرا بیراه رفته ام

چون عشق به رقیب  وپوریا ولی پروری 

وراه مولا علی (ع)رفتن فراموش شده .

چراغها خاموش می شود و من از دست می روم
آن امواجی که می خواستم برخلافشان شنا کنم
عاقبت مرا به زانو در آوردند
آه، تمنا می کنم، التماس می کنم و چنین می خوانم:
از سمت ناگفته ها بیا و سیب روی سرم را،
و این درد مبهم مرا هدف بگیر
ببرها در انتظارند تا رام شوند و چنین می خوانند:
تویی که، تویی که ...
آشفتگی تمامی ندارد:
دیوارهایی که راه را می بندند و ساعت هایی که یکسره در گردشند
می خواهم برگردم و تو را به خانه ببرم
نمی شد باز ایستاد و تو اکنون می دانی، و من چنین می خوانم:
ای فرصت های از دست رفته! بار دیگر بر دریای من بتابید
من آیا خود، دردم یا که درمانم؟ و چنین می خوانم:
تویی که، تویی که ...
و نه هیچکس دیگر، و نه هیچکس دیگر
تویی که، تویی که
خانه‌ای، همان خانه‌ای که می خواستم بدان برگردم 
Lights go out and I can't be saved
Tides that I tried to swim against
Have brought me down upon my knees
Oh, I beg, I beg and plead, singing
Come out of things unsaid
Shoot an apple off my head
And a trouble that can't be named
Tigers waiting to be tamed, singing
You are, You are
Confusion never stops
Closing walls and ticking clocks
Gonna come back and take you home
I could not stop but you now know, singing
Come out upon my seas,
Cursed missed opportunities
Am I a part of the cure
Or am I part of the disease, singing
You are, you are
And nothing else compares
And nothing else compares
You are, you are
Home, home where I wanted to go

         مست وخرابیم زعشق شاه شمشاد قدان

          ماعاشق لب لعل نوشین شیرین دهنانیم

        سلسه او پیوسته بود هر که در کویش باشد

       خوشبخت کسی دیدار یار شراب رویش باشد

شعر از خودم

  RSS